Του Γιωργου Π. Τερζη
Για την, εξαντλημένη, κυβερνητική πλειοψηφία το ενδεχόμενο έγκρισης του νέου «πακέτου» χρηματοδότησης από διευρυμένη πλειοψηφία 180 βουλευτών μοιάζει με πολιτική διέξοδο. Για τη Ν.Δ., πάλι, συνιστά δυσεπίλυτο πολιτικό πρόβλημα. Μπορεί να επωμιστεί το κόστος «απόρριψης» της συμφωνίας και των πρόωρων εκλογών που αυτή συνεπάγεται; Στο ερώτημα αυτό καλούνται, πλέον, να απαντήσουν τα στελέχη του κόμματος και, κυρίως, η στενή περί τον κ. Αντώνη Σαμαρά ηγετική ομάδα.
ημερομηνία δημοσίευσης 16/10/2011
Ο όρος «συναίνεση» επιστρέφει επιτακτικά στην ελληνική πολιτική σκηνή. Κι αυτή τη φορά, σύμφωνα με πληροφορίες, κατόπιν αιτήματος «έξωθεν». Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση διαμορφώνουν ήδη τη στρατηγική τους βάσει της ισχυρής πιθανότητας Βρυξέλλες και ΔΝΤ να ζητήσουν την έμπρακτη συναίνεση - συμφωνία των δύο κομμάτων επί της νέας δανειακής σύμβασης που θα περιλαμβάνει και το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους.
Εφόσον η κυβέρνηση επιδιώξει ενεργοποίηση των σχετικών άρθρων του Συντάγματος για μείζονες διεθνείς συμφωνίες που μπορεί να εμπεριέχουν και κάποια μορφή παραχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων, το βάρος πέφτει στις «πλάτες» του κ. Αντ. Σαμαρά, δεδομένου ότι ακόμη και αν υπερψηφίσουν όλοι του ΠΑΣΟΚ (154, σήμερα), οι 16 βουλευτές του ΛΑΟΣ (μάλλον απίθανο), η κ. Ελσα Παπαδημητρίου και οι τέσσερις βουλευτές της Δημοκρατικής Συμμαχίας, δεν επιτυγχάνεται η απαιτούμενη πλειοψηφία των 180 βουλευτών.
Στελέχη της Ν.Δ. που, δημοσίως, κάνουν λόγο για «πολιτικό παίγνιο» και «εκβιασμό» εκ μέρους της κυβέρνησης, κατ’ ιδίαν θεωρούν εξαιρετικά πιθανό οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις να απαιτήσουν -διπλωματικά «ενθαρρύνουν»- την έμπρακτη συναίνεση των δύο κομμάτων εξουσίας. Η απαίτηση για συναίνεση εγείρεται όχι μόνον εξαιτίας των δυσκολιών που έχει το εγχείρημα (σ.σ. πολιτική θέση της Ελλάδος μετά το κούρεμα, διαχείριση περιουσίας, ρόλος ευρωπαϊκής task force), αλλά -όπως ανέφερε στην «Κ» γαλάζιο στέλεχος έμπειρο περί τα ευρωπαϊκά- και διότι στην Ε.Ε. θεωρούν πιθανό το ενδεχόμενο εκλογών και, συνεπώς, «θέλουν να ξέρουν τι τους ξημερώνει».
Ο κ. Σαμαράς έχει γίνει αποδέκτης των σχετικών τάσεων, κατά τις συναντήσεις που είχε τις προηγούμενες ημέρες (με τον υφυπ. Παιδείας της Γερμανίας κ. Thomas Rachel και ευρωβουλευτές του ΕΛΚ), αλλά και από τις συζητήσεις στο Ευρωκοινοβούλιο. Παραμένει άγνωστο τι θα πράξει τελικά, αν και όλα κατατείνουν στο ότι θα επιμείνει στο «όχι». Προ εβδομάδος προχώρησε σε σαφή προειδοποίηση προς την κυβέρνηση, σε μία προσπάθεια να αποδυναμώσει προκαταβολικά τα κυβερνητικά - ευρωπαϊκά σχέδια. «Ακούμε ότι σχεδιάζουν εκβιαστικές ψηφοφορίες στη Βουλή με 180 ψήφους! Τους προειδοποιώ να μην το κάνουν... Γιατί εμείς ό,τι συμφωνούμε το ψηφίζουμε από μόνοι μας. Και όπου διαφωνούμε, το καταψηφίζουμε, όποιος και αν πιέζει, όσο και αν πιέζει...» επεσήμανε. Πρόσθεσε, δε, αμέσως πως «εμείς παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων δεν ψηφίζουμε!», αποκαλύπτοντας και το πολιτικό επιχείρημα που θα αντιτάξει στην ειδική πλειοψηφία των 180 βουλευτών, που άλλωστε εδώ και καιρό εισηγείται ο κ. Ευ. Βενιζέλος.
Μία τέτοια απόφαση δεν αποκλείεται να προκαλέσει κλυδωνισμούς στο εσωτερικό της Ν.Δ., μιας και στα πολιτικά πηγαδάκια πιθανολογείται η διαφοροποίηση κάποιων βουλευτών. Στον αντίποδα, οι περισσότεροι γαλάζιοι θεωρούν ότι οι κοινωνικές αντιδράσεις καθιστούν μονόδρομο την αναζήτηση νωπής εντολής, αν και παραδέχονται ότι θα επιθυμούσαν να μην είναι η Ν.Δ. που θα αναλάβει το κόστος της πρόωρης προσφυγής και της πλήρους ρήξης με την Ευρώπη.
Η Ν.Δ. βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πολιτικό παράδοξο: Η πρωτοφανής λιτότητα και οι κυβερνητικές αστοχίες, ναι μεν προκαλούν κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, όμως δεν οδηγούν σε αύξηση της δυναμικής της Ν.Δ. -δημοσκοπικά παραμένει κάτω από το χαμηλό του 2009- ούτε ενισχύουν το αίτημα για πρόωρες εκλογές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου